دارت ناسا: آنچه از ماموریت نابودی سیارک آموختیم


سیارک قمر دیمورفوس توسط فضاپیمای DART 11 ثانیه قبل از برخورد مشاهده شد.  تصویربردار DART's onboard DRACO این تصویر را از فاصله 42 مایلی (68 کیلومتری) گرفته است.  این تصویر آخرین تصویری بود که شامل تمام دیمورفوها در میدان دید بود.  دیمورفوس حدود 160 متر طول دارد.  دیمورفوس؟  شمال به سمت بالای تصویر است.  اعتبار: NASA/Johns Hopkins APL

سیارک دیمورفوس توسط فضاپیمای DART 11 ثانیه قبل از برخورد مشاهده شد

ناسا/جان هاپکینز APL

ناسا در سال 2022 یک فضاپیما را به یک سیارک در تلاش برای جابجایی آن سقوط کرد و این برخورد بیش از حد انتظار بر مدار سیارک تأثیر گذاشت. تجزیه و تحلیل این سقوط و پیامدهای آن دلیل آن را نشان داده است و نتایج می تواند به ما در مورد چگونگی محافظت از سیاره خود در برابر سیارک ها بیشتر بیاموزد.

تست تغییر جهت دوگانه سیارک (DART) یک کاوشگر را به سمت سیارکی کوچک به نام دیمورفوس فرستاد که به دور سیارکی بزرگتر به نام دیدیموس می چرخد. اکنون پنج گروه از محققان جنبه‌های مختلف این برخورد را تجزیه و تحلیل کرده‌اند که دیمورفوس را به دیدیموس نزدیک‌تر کرد و هر مدار را حدود 33 دقیقه کوتاه‌تر از قبل از سقوط کرد – بیش از 25 برابر تغییر در دوره مداری مورد نیاز برای در نظر گرفتن ماموریت موفقیت .

این با این واقعیت که DART درست روی هدف قرار داشت به این امر کمک کرد. توضیح می‌دهد: “سفینه فضایی بسیار نزدیک به مرکز… Dimorphos، جایی است که شما می‌خواهید به آن ضربه بزنید تا انتقال حرکت را به حداکثر برسانید.” کارولین ارنست در دانشگاه جانز هاپکینز در مریلند.

اما شاید مهم‌تر از آن، بخش‌هایی از سیارک پس از برخورد به پرواز درآمدند و به آن تقویت بیشتری دادند. می‌گوید: «مردم می‌توانند مأموریت DART را به عنوان یک تجربه کاملاً ساده و شبیه استخر بازی در فضا تصور کنند – یک فضاپیمای جامد با یک سیارک جامد برخورد می‌کند.» کریستین توماس در دانشگاه آریزونا شمالی با این حال، سیارک ها بسیار پیچیده تر از یک سنگ جامد هستند.

اکثر سیارک ها – از جمله دیمورفوس، در واقع – انبوهی از آوار هستند که توسط گرانش به هم چسبیده اند. بنابراین، هنگامی که DART به آن برخورد کرد، بین 0.3 تا 0.5 درصد از جرم سیارک در یک توده عظیم پرتابی به پرواز درآمد. این توده حرکت انتقال یافته از فضاپیما به سیارک را با ضریب 3.6 تقویت کرد.

اگر زمانی نیاز به استفاده از چیزی مانند DART برای منحرف کردن یک سیارک در حال حرکت به سمت زمین داشته باشیم، درک این موضوع که رانش اضافی بسیار مهم خواهد بود. “Ejecta قرار است نیروی بیشتری را به سیارک وارد کند تا خود فضاپیما، به این معنی که در آینده، اگر مجبور شویم از این فناوری برای منحرف کردن یک سیارک از برخورد با زمین استفاده کنیم، مجبور نیستیم. لزوماً به سفینه فضایی بزرگ، می گوید جیان یانگ لی در موسسه علوم سیاره ای در آریزونا.

ستون پرتابی همچنین دیمورفوس را در دسته ای عجیب از سیارک ها به نام سیارک های فعال قرار می دهد که دارای دم های دنباله دار مانند هستند. مدت‌ها تصور می‌شد که این دم‌ها می‌توانند در نتیجه برخورد با سنگ‌های فضایی کوچک‌تر ایجاد شوند، و DART نشان داده است که این ایده مناسب است. می‌گوید: «ما اکنون می‌توانیم واقعاً بفهمیم که در مورد سیارک‌های فعال چه می‌گذرد، و این به ما کمک می‌کند تا بفهمیم آنها از چه چیزی ساخته شده‌اند، که به زمان تولد منظومه شمسی برمی‌گردد. آریل گریکوفسکی در موسسه SETI در کالیفرنیا.

پس از DART، ما می‌دانیم که می‌توانیم مسیر یک سیارک کوچک مانند دیمورفوس را تغییر دهیم، اما همه سیارک‌ها متفاوت هستند، بنابراین نمی‌توانیم مطمئن باشیم که یک مأموریت مشابه روی هر چیزی که ممکن است در مسیر ما باشد کار کند. Graykowski می‌گوید: «من فکر می‌کنم بهترین راه برای به‌کارگیری آموخته‌هایمان این است که دوباره آن را روی چیزی بزرگ‌تر انجام دهیم. “اکنون باید آنچه را که می دانیم در مورد اینکه سیارک تا چه حد خمیده بود، چقدر مواد از آن بیرون آمد، چقدر توانستیم آن را حرکت دهیم، گسترش دهیم و دوباره بسازیم، در نظر بگیریم.”

مراجع مجله: طبیعت، DOI: 10.1038/s41586-023-05805-2، DOI: 10.1038/s41586-023-05810-5، DOI: 10.1038/s41586-023-05811-4، DOI: 10.1038/s41586-023-05878-z، DOI: 10.1038/s41586-023-05852-9

برای سفر در کهکشان و فراتر از آن، در خبرنامه ماهانه رایگان Launchpad ما ثبت نام کنید

موضوعات:


منبع: https://www.newscientist.com/article/2361970-what-we-learned-from-nasas-asteroid-smashing-dart-mission/?utm_campaign=RSS%7CNSNS&utm_source=NSNS&utm_medium=RSS&utm_content=home

توسط احمد گل کار

احمد گل کار